قرآن مىخواند شنيد كه آيهء : « انّ اللّه برىء من المشركين و رسوله » . « 1 » را مىخواند و لام « و رسوله » را به صداى ( ا ) « . . . و رسوله » مكسور خواند . « 2 » ابو الاسود گفت گمان نداشتم كار مردم به اينجا كشيده شده باشد پس به نزد زياد بن ابيه برگشت و گفت آماده‌ام دستور امير را اجرا كنم ، فقط يك نويسندهء زيرك و هوشيارى در اختيار من بگذاريد كه هر چه مىگويم انجام دهد ، از طايفهء عبد القيس نويسنده‌اى آوردند وى آن را نپسنديد ، نويسنده ديگرى برايش آوردند - ابو العباس مبرّد گفته است نويسنده دوم هم از همان طايفه بود - ابو الاسود به او گفت : فقط به دهان من نگاه كن چون هنگام تلفظ يك حرف كه جزئى از اجزاء كلمه است ديدى دهانم را گشودم بر بالاى آن حرف نقطه‌اى بگذار و اگر لبانم را به هم كشيدم ، و دو لب را بر يكديگر نهادم نقطه‌اى در جانب راست پيش از آن حرف بگذار و اگر مشاهده كردى دهان را شكسته دارم و يا لب زيرين بسوى ذقن آرم نقطه‌اى در زير آن حرف قرار بده ، پس اين است نقطه‌هاى ابو الاسود » . شرح : مراد از نقطه‌ها در آنجا اعراب و صداها است و منظور از نقطه فوق به معنى ( لآية ) فتحه و نقطه زير ( ا ) كسره ، و نقطه جلوى روى حرف ( ا ) ضمّه مىباشد .

--> ( 1 ) قطعا خدا و رسولش از عهد مشركان بيزارند . ( توبه 9 : 3 ) ( 2 ) كه در اين صورت معنا غلطى فاحش مىشود ، پناه به خدا : يعنى خدا از گروه مشركين و از پيغمبر خود بيزار است .